Cebeci tren garında beklemek çok hoşuma giderdi.O zamanlar kapalı bekleme yeri dışında oturacak başka yer yoktu.O yüzden herkes içerde otururdu.Ya da fotoğraftaki gibi üstü kapalı yerde ayakta beklerdi.Babam sağolsun çocukken imkanı ölçüsünde oyuncak arabalar alırdı.Ben de koridorda arabayı oradan oraya iter peşinden koşardım.Amacım arabayı doğru bir çizgi üstünde sağa sola fazla saptırtmadan itmekti.En uzağa en doğru şekilde attığım zamanlar çok sevindirik olurdum.Hafif rüzgar esmeye başlar ve ben hemen trenin gelişini izlemeye koyulurdum.Tren durur ve trene küçük bir sekme adımIyla geçiş.Güzel günlerdi vesselam.